باز هم میخوام یه حرف تکراری بزنم. این حرف رو وقتی ناصر عبداللهی چشم همیشگی بر این دنیا بست هم گفتم. گفتم که همه روزه دور و بر ما آگهی های ترحیم زیادی می بینیم که از کنار اونهای به راحتی می گذریم انگار که نه روزی از کنار آگهی ترحیم من هم به راحتی خواهند گذشت. اما شنیدن بعضی از اخبار صبر و قرار را از من میگیرد و یکی از آنها چیزی بود که همین چند لحظه پیش دیدم. یک خبر غم انگیز: رسول ملاقلی پور درگذشت.
رسول ملاقلی پور در حالی که در شمال کشور مشغول ساخت آخرین فیلمش بود در اثر سکته مغزی و پیش از رسیدن پزشکان بر سر بالینش درگذشت.
من هیچوقت این کارگردان بزرگ رو از نزدیک ندیده بودم. فقط مصاحبه های او را دیده بودم و فیلمهایش و البته همین برای من کافیست که بگویم که صد افسوس یک انسان بزرگ از دنیای ما رفت.
اگه من از ملاقلی پور هیچ ندیده بودم و یا نشنیده بودم همان یک فیلم میم مثل مادر کافی بود برای من که برای از دست دادن این کارگردان بزرگ حسرت بخورم. خدایش بزرگ داردش.