برای دکتر قیصر امین پور

وقتی تو نیستی، نه هست های ما چونان که بایدند، نه بایدها
مثل همیشه آخر حرفم
و حرف آخرم را با بغض میخورم

به یادت داغ بر دل می نشانم
ز دیده خون به دامن می فشانم
چو نی گر نالم از سوز جدایی
نیستان را به آتش می کشانم
به یادت ای چراغ روشن من
ز داغ دل بسوزد دامن من
ز بس در دل گل یادت شکوفاست
گرفته بوی گل پیراهن من

همه شب خواب بینم، خواب دیدار
دلی دارم، دلی بی تاب دیدار
تو خورشیدی و من شبنم چه سازم
نه تابد دوری و نه تاب دیدار
سری داریم سودای غم تو
پری داریم و پروای غم تو
غمت از هر چه شادی دلگشا تر
دلی داریم  و دریای غم تو